آنچه در «ویل دلاور» گذشت
اما دیویس
سازمان سیا من رو به اینجا فرستاده.
بنابراین این دفتر قراره خونه ی جدید من باشه.
- خوبه. - اگه یه وقت دلت خواست قهوه بنوشی، من پایه ام.
شماها مأمور تینا رو یادتونه؟
فکر می کنم الان ازم خواست باهاش صحبت کنم.
کابوت، می دونم این جریان زیر سر تو نیست.
شما متوجه نیستین. اون ها من رو می کشن.
«اون ها» کی هستن؟
به خودشون می گن «اعتماد».
اولرمن.
در حین اتقالش برای بازجویی،
شماها همراهیش می کنین.
تیرانداز، موقعیت ساعت 11.
هیچوقت به محل تحویل نمی رسیم.
می خوام مسیرمون رو مجدد به سمت کندو تغییر بدی.
ویل دلاور «زیرنویس اختصاصی » مترجم: «روژان بلوری»
«زندان تولیما، کلمبیا»
«به اسپانیایی: اون این پایینه.»
نمی دونم.
منظورم اینه که، مسئله اینه که فکر می کنم اما... عالیه.
فقط اینکه نمی تونیم به اندازه ی کافی با هم وقت بگذرونیم.
منظورم اینه که بهم گفت: «از نظر جغرافیایی نامطلوب».
تا حالا توی زندگیم کسی بهم نگفته بود «نامطلوب»، برای همین
موافقم.
منظورم اینه که اگه بخوایم دوست های خوبی بشیم،
ارزش تلاش کردن رو داره.
فقط همین.
بنابراین هر کاری که بتونم انجام می دم
تا کاری کنم بشه.
گرینگو!
«به اسپانیایی: وکیلت اینجاست.»
«به اسپانیایی: ممنون.»
اوه سلام، عالی به نظر میای.
عالی به نظر نمی رسه؟
کاری نکن بهم نگاه کنه.
حق با توئه. به نکته ی خوبی اشاره کردی.
نه، به من نگاه کن.
نمی خوای این رو ببینی.
این هم از این.
فهمیدی پریدا رو کجا نگه می دارن؟
آره، جناح غربی. توی انفرادیه.
کارتل میراندا می دونن می خواد برعلیه شون برگرده،
برای همین اگه از اینجا فراریش ندیم، می کشنش.
آره. پس فکر کردی برای چی اینجام؟
نکته ی خوبی بود.
گوئیلرمو، مرسی که به حرف هام گوش دادی رفیق.
هر جا می ری باید دوست پیدا کنی؟
اگه نکنی که حال نمی ده.
نگهبانان دیگه نمی تونن درخواست نیروی کمکی کنن.
ارتباط ویل هنوز وصل نشده؟
هی می شه یه کم صبر داشته باشی لطفاً؟
این مسائل زمان بره.
- ببخشید. - باشه.
انگشتاتون که روی دکمه ای نمی خورن.
ارتباط ویل همین الانش هم وصله، مگه نه؟
آره.
- سلام ری. - هی سلام.
بچه ها، ری رو شکنجه نکنین. نیتش خوبه.
فقط چون جونش رو نجات دادی داره ازت دفاع می کنه.
من از این بابت مشکلی ندارم.
مال من زودتر بیهوش شد. من بردم.
عادلانه نیست. مال من بیلی گردن گوشتی بود.
خیله خب، این جناح انفرادیه.
سلول اول سمت چپ، حدود 45 متر پایین تر،
سلول شماره ی 927.
دریافت شد.
به علاوه، تو داشتی از یه باتوم استفاده می کردی. یالا.
سوزان، ظرف حدود ده دقیقه باید برای دیدنت آماده باشن.
دارم توی موقعیت قرار می گیرم.
و این هم از نقش های کوچیک اما،
بسیار مهم جی و استندیش توی این مأموریت.
اماده ای؟
من براش تمرین کرده ام.
«به اسپانیایی: خواهش می کنم، من نمی خوام بمیرم.»
«به اسپانیایی: ما برای نجاتت اینجاییم.»
عاشق این کیفی می شی که جی درست کرده.
نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
راستش زود رسیدم.
نفر اول کلاسمون توی رانندگی مؤثر و مانوری توی کوانتیکو بودم.
از ویل بپرس اون چندم شد.
هی، دوم شدن هیچ ایرادی نداره.
امروز ویل خیلی دوم می شه.
گردنش مثل شیر آتش نشانی بود، باشه؟ یالا دیگه بابا.
«دد دراپ، نیویورک»
باشه، یه فکری دارم.
چه طوره به جای موندن توی این کافه ی جعلی،
و فقط با همدیگه صحبت کردن،
به یه کافه ی واقعی بریم و فقط با هم صحبت کنیم؟
من پایه ام. باید جشن بگیریم.
شاهد کلمبیایی تون برعلیه کارفرماهاش برگشت،
بنابراین به لطف شما،
می تونیم کارتل میراندا رو کاملاً نابود کنیم.
و هنوز کارت های اعتباریتون،
رو از سر اون قضیه ی داستان هویت جعلیتون داریم،
برای همین همه ی مخارج از نظر فنی با،
پنه لوپه سوارز، وکیل دادگستریه.
چون ری تنها کسیه که با این شغل ماشین سازمان دستشه،
قراره من و فرانکی رو به،
بستنی فروشی مورد علاقه مون ببره و بعدش هم ما رو برسونه خونه.
نمی دونستم این برنامه ی منه،
اما من ری هستم!
خب من گرم و نرم توی آپارتمانم هستم.
من توی برلینم، دارم یخ می زنم.
و الان ازت متنفرم.
نه نیستی.
موقع صحبت با تلفن داری غذا می خوری؟
نه چون می دونم چه قدر از این کار بدت میاد.
کی قراره واقعاً بشینیم و یا هم شام بخوریم؟
خب امیدوارم به زودی.
به نظر نمی رسه مردی که تحت نظرش دارم،
پیداش بشه.
هی، اگه من بیام لندن چی؟
می تونم از جی اف کی برای پرواز بعدی بلیت بگیرم.
به نظرم بهترین ایده ایه که کل روز شنیده ام.
ویل
راستی
مشتاق دیدارتم.
واقعاً مشتاق دیدارتم.
خوبه.
به زودی می بینمت.
باشه، خداحافظ.
هدف رو می بینم.
«نیویورک»
«یک هفته بعد»
خب، این هم از این
درست همون طوری که ترکش کردیم.
باشه.
می دونی یه جورهایی امیدوار بودم کاش قبل از رفتن،
تمیز می کردیم.
خدایا. حال بهم زنه.
چرا بوش کردی؟
پشیمونم.
باشه.
پس مراسم تشییع جنازه ی اما
خیلی شلوغ بود.
کلی آدم اومده بودن.
آره، می دونی، آدم محبوبی بود.
آره، آره. میدونم.
خب، فرانکی و سوزان کجان؟
دارن مأموریت بعدیمون رو می گیرن.
اوه لعنتی. دوباره بوش کردم.
من بار اول از اشتباهم درس نمی گیرم.
این حرفت رو قبول دارم.
اوه سلام خانم ها.
هیچ کدومتون با ویل حرف زدین؟
نه، از تشییع جنازه به بعد نه.
خب حتی نمی خواست بره مرخصی.
چند هفته زمان نیاز داره تا خوب بشه،
و من می تونم تا اون موقع جای خالیش رو پوشش بدم.
باشه، خب معمولاً دوست دارم با کمی تملق،
شروع کنم تا همه رو به وجد بیارم،
یکی، دو تا لطیفه بگم،
اما امروز می خوام یه راست برم سراغ کار.
- خدا رو شکر. - راستش
چون من اولین بارمه، بدم نمیاد،
سخنرانی «ری» رو تجربه کنم.
- واقعاً؟ - واقعاً؟
مأموریت چیه ری؟
می ریم دنبال قاتل اما.
و این تنها چیزیه که می دونیم.
امشب حرکت می کنیم.
فقط یه کاری مونده.
پیداش کنیم و کاری کنیم تقاص پس بده.
به خاطر اما.
من هم می خوام باشم.
سلام بچه ها.
تو برگشتی.
خیله خب. ممنون رفیق.
ممکنه یکی دیگه نوبت بخواد رفیق.
- یه دقیقه ی دیگه. - باشه.
می دونی. اما ببین، قبلاً هم توی این موقعیت بوده ام.
می دونی برادرم رو از دست دادم،
توی ارتش دیدم دوستانم کشته شدن.
تنها چیزی که می دونم اینه که خونه نشستن،
فقط بدترش می کنه برای همین می خوام اینجا باشم،
و با شماها کار کنم.
ما خانواده ایم.
آره. هستیم.
مشتاق دیدارت بودیم بابابزرگ.
متشکرم.
باشه.
جی.
خب چی می دونیم؟
گریفین به معنای واقعی کلمه بیشتر از 100 تا اسم مستعار داره.
چون اینترپل مرزها رو تحت نظر داره،
و اما توی آلمان کشته شد،
احتمال داره هنوز توی اروپای غربی باشه.
خب، اگه تمام نام های مستعار غیر اروپای غربی رو حذف کنیم،
می مونه
78 تا اسم
باید حتماً راه ساده تری برای این کار وجود داشته باشه.
هست.
فقط باید بتونیم مثل اون فکر کنیم.
ببینین، اگه گریفین می خواد مدتی طولانی با یه وجهه ی قلابی،
زندگی کنه، هویتی رو انتخاب می کنه،
که باهاش از همه راحت تره.
آره مثلاً اگه ویل قرار بود یه هویت جعلی انتخاب کنه،
می شد مشاور راهنما.
یا یه کشیش جوانان.
خب، گریفین شش سال سعی کرد،
به جرم سازمان یافته توی برلین نفوذ کنه.
طولانی ترین پوششی که تا حالا باهاش زندگی کرده،
به عنوان رئیس میزهای بازی توی کلوپی بوده که توسط مافیا اداره می شده.
منابع بی پایان، یه عالمه ارتباطات.
خب از همین جا شروع می کنیم.
و اگه گریفین رو توی برلین پیدا نکردیم،
از بعضی از رابط های خلافکارش حرف می کشیم،
ببینیم اونجا چه چیز دیگه ای می تونیم پیدا کنیم.
آره فکر خوبیه.
«برلین، آلمان»
برای خودمون اتاق گرفتم... سوئیت.
به علاوه، فرانکی سرایدار رو قانع کرد،
رمز امنیتی رو بهش بده،
که بتونیم به دفتر ثبت مهمانان دسترسی پیدا کنیم،
ببینیم دیگه کی اینجا اقامت داره.
چه طوری؟
بهش شلیک کردم.
شوخی کردم. بهش رشوه دادم.
درسته. اما دلت می خواست بهش شلیک کنی.
ببینین، گریفین این قدر باهوشه که کشکی کشکی عمل نمی کنه.
ببینین می تونین هیچ کدوم از همدستان شناخته شده اش رو که اینجا اقامت دارن، پیدا کنین.
باشه. یه کم استراحت کنین.
قراره فردا حسابی بدو بدو کنین.
آره، شب به خیر.
می دونی، یه جورهایی شگفت آوره که ویل چه قدر سریع
به حالت کاری خودش برگشت
قویه.
منظورم اینه که، من هنوز دارم این مسئله رو هضم می کنم که اما
رفته، اما
آره، ویل سنگه.
اوه هی. بذار از سیستم خارج بشم.
داشتم فکر می کردم،
باید اطلاعات مالی گریفین رو بررسی کنیم.
یه کم غذا سفارش بدیم؟
نه، مرد.
می خوام با تینا غذا بخورم.
به علاوه باید این نرم افزار تشخیص چهره رو،
برای دوربین های امنیتی نصب کنم.
اما تو بهت خوش بگذره.
نه، آره. مشکلی نیست.
شب به خیر.
آره، چه خبر؟
تو یه احمقی.
می دونم.
اما در مورد چی صحبت می کنیم؟
جی سعی داشت باهات ارتباط برقرار کنه.
مرگ اما برای همه مون سخت بود.
واضحه که صدمه دیده و نیاز داره با کسی صحبت کنه.
خب می تونه با فرانکی صحبت کنه.
می دونی چیه؟ حق با توئه.
به محض این که این حرف رو زدم، احمقانه به نظر رسید.
باید کمکش کنی از این بحران عبور کنه.
درست مثل من که به تو کمک کردم.
خب، منظورم اینه که
ما با هم قهوه نوشیدیم پس
سلام.
بدموقع مزاحم شدم؟
نه.
نه فقط می خواستم دوش بگیرم.
احتمالاً کار زیرکانه ایه. موهات بدجور به هم ریخته است.
واقعاً می دونی چه طوری باید با یه خانم صحبت کنی ها.
یالا دیگه. می شه لطفاً یه لحظه بیام تو؟
- حتماً. - متشکرم.
- باشه. - آره.
اتاقت از اتاق من بزرگ تره.
خوابم نمی بره.
همش به این فکر می کنم،
که اگه می تونستم جلوی اولرمن رو بگیرم،
هیچ کدوم از این اتفاقات نمی افتاد، می دونی؟
اما هنوز زنده بود.
مردیه که ماشه رو کشیده.
می دونم. حق با توئه.
گریفین بهتره امیدوار باشه من پیداش نکنم.
مطمئنی برای برگشتن به میدون آماده ای؟
خب من اینجام. الان دیگه برای این حرف ها دیره.
«به اسپانیایی: دوست خوبم.»
همه ی ما به روش های مختلفی با مسائل کنار میایم.
فقط
قول بده اگه برات سخت بود،
به صحبت باهام ادامه بدی، باشه؟
قول می دم.
خیله خب. سعی می کنم یه کم بخوابم.
خیلی خوشم میاد همه چیز رو به هم می گیم
برام مهمه.
متشکرم.
دو برابر اتاق منه.
هی مرد.
داری چی کار می کنی؟
خب گریفین داره سعی می کنه از برلین خارج بشه.
دارم روی خطوط تلفن نیکولای،
و همه ی همدست های شناخته شده اش، شنود می ذارم.
می دونی، شاید تصمیم گرفت با دوستش تماس بگیره.
چه هوشمندانه.
کمک می خوای؟
می تونیم سیب زمینی سرخ شده ام رو با هم نصف کنیم.
سس مایونز داری؟
نه اما چون فقط آدم های دیوانه،
سیب زمینی رو با سس مایونز می خورن.
و فکر نمی کردم تو دیوانه باشی.
باشه.
خب حالت چه طوره مرد؟
به گمونم... خوبم.
قضیه ی اما اعصابت رو بهم ریخته؟
- آره. - آره.
من هم همینطور. من هم همینطور.
می خوای در موردش صحبت کنی؟
بذار حدس بزنم.
اون بهت گفت با من صحبت کنی.
آره، تهدیدم کرد.
آره.
می دونی چه قدر خجالت آوره،
که دو نفر باید فکرهاشون رو بذارن روی هم،
و تصمیم بگیرن از سر دلسوزی بهم سیب زمینی سرخ شده بدن؟
ن...نه! نه. نه، نه، نه، نه.
این سیب زمینی سرخ شده از سر دلسوزی نیست. مسئله دوستیه.
سیب زمینی سرخ شده ی رفاقتیه.
باشه.
ببین، فکر کنم هم من و هم تو می تونیم توافق کنیم که،
گاهی اوقات می تونم،
خیلی خیلی کم خودمحور باشم.
آره.
اما الان اینجام.
باشه؟
زیاد بهم سخت نگیر.
چه کاری لازمه بکنم تا درباره ی احساست باهام صحبت کنی؟
توی یخچال مایونز هست.
- من اون قدر ها هم ازت خوشم نمیاد. - باشه.
اما
وقتی آماده بودی، من اینجام.
باشه.
- الان آماده ای؟ - نه.
باشه.
بچه ها باید ویل رو توی کلوپ می دیدین.
سرد و خشن و بی رحم بود.
تقریباً انگار
- دو تا نسخه از خودت اونجا بودین. - آره!
من این کابوس رو دیده بودم.
فرانکی، دو نسخه از خودت چیز خوبی نیست.
باید ویل رو مهار کنیم. اون به حرف تو گوش می ده.
چرا؟
برای یه بار هم که شده، من رو با نصیحت هاش درباره ی مهربونی خفه نمی کنه.
من از ویل کفری خوشم میاد.
و علاوه بر اون حالش خوب به نطر میاد
خب، حالش خوب نیست.
این ویله که داره... خیلی بد با این فقدان کنار میاد.
یه همکار خوب می تونه بفهمه که دچار دردسر شده.
حق با توئه.
باید حتماً به جیجی زنگ بزنم و از تو و اون،
بخوام بهم بگین یه همکار و رفیق خوب چه ویژگی هایی داره.
یا باید برای تسلی دادنش چی کار کنه.
می شه همش حرفش رو به میون نکشیم؟
تاریخ باستانه.
چرا... چرا داری ازش دفاع می کنی؟
اون جونم رو نجات داد.
واقعاً... جونش رو نجات دادم.
- توی موتورخونه با تاد زندانی شده بودم. - آدم های بدی اونجا بودن. من رفتم اونجا.
منظورم اینه که آخرین باری که یه نفر توی صورتم مشت زد... اینجوری بود که
- بذار بهت بگم چه بلایی سرش اومد. - بنگ. بنگ. بنگ.
اتفاق قشنگی نبود.
- اما دستم بسته بود بنابراین نتونستم حتی... - دستاش بسته بود
هیس!
شما با هم دست به یکی کردین!
خواهش می کنم!
یعنی واقعاً؟
فرانکی!
فرانکی.
میدونی.
تموم شد؟
آره.
چه طور تونستی بذاری این اتفاق بیفته؟
نمی دونم.
فکرش رو هم نمی کنی که چه قدر از خودم متنفرم.
متأسفم.
اوه عیبی نداره. قبلاً هم با این واکنش رو به رو شده بودم.
من از نظر احساسی آسیب پذیر بودم،
و من و ری
با هم صحبت کردیم و تسکین پیدا کردیم.
چند بار؟
- فقط یه بار. - هفده بار و نیم.
ویل می دونه؟
نه.
ببین، من تقصیرات رو گردن می گیرم، باشه؟
من از قبل به رابطه ام با ویل گند زده ام،
بنابراین چیزی برای از دست دادن ندارم.
فکر می کنی کسی باور می کنه،
که تو توی این تصمیم حرفی برای گفتن داشتی؟
من یه سگ گلدن رتریویر نیستم که،
هر کاری اون بگه انجام بدم.
- بشین ری. - باشه.
خودم می خواستم بشینم.
ببین الان باید روی ویل تمرکز کنیم، باشه؟
می دونم... از این شخصیت ویل خوشت میاد.
اما شما دو تا وقتی بهترین عملکرد رو دارین که همدیگه رو متعادل کنین.
فکر می کنم خودت هم این رو می دونی.
اگه الان نتونیم از گارد احساسی ویل عبور کنیم،
ممکنه کاری بکنه که
نتونه هرگز با خودش کنار بیاد.
سلام رفیق.
پات چه طوره؟
نه.
انگار یه سؤال دیگه هم دارم.
نه. دوباره نه.
خب دوستت... کجاست؟
من دوستان زیادی دارم. کدوم دوست؟
من خیلی
از این رقص
خسته ام.
هنری گریفین.
یادت اومد؟
برای «اعتماد» کار می کنه.
اوه و دوست من رو هم به قتل رسوند.
اگه حرف بزنم من رو می کشن.
شاید.
شاید من زودتر از اون ها این کار رو کردم.
نه، نه! نه!
هی ویل.
فرانکی. چه خبر؟
خبر خاصی نیست.
می شه، یه لحظه وقتت رو بگیرم؟
یه جورهایی وسط یه کاری هستم.
اون دیوانه است!
بهش توهین کن... حرکت زیرکانه ایه.
آخرین فرصتت... گریفین کجاست؟
بیا... یه کم وقفه بندازیم.
شاید هم بهتره نندازیم.
داری چه غلطی می کنی؟
دارم بهش انگیزه می دم.
هی! با من روراست باش. داره بهت انگیزه می ده؟
من نمی دونم گریفین کجاست.
معمولاً توی هتلی نزدیک الکساندرپلاتز اقامت داره.
فقط همین رو می دونم.
دیدی؟ مؤثر بود.
روز خوبی داشته باشی.
«به آلمانی: عوضی!»
نمی تونی من رو همین جوری آویزون اینجا ول کنی!
برگرد!
داری چی کار می کنی؟ این درست نیست.
از بین همه ی آدم ها، تو داری قضاوتم می کنی؟
می دونی اگه جلوت رو نگرفته بودم که به آدم ها آسیب بزنی،
تا الان چند نفر معلول شده بودن یا مرده بودن؟
ویل، این تو نیستی.
شاید باید با یکی در این مورد صحبت کنی.
من نه، چون توی این مورد افتضاحم اما سوزان
نه تنها چیزی که الان بهش نیاز دارم، پیدا کردن گریفینه.
چرا؟ که بتونی بکشیش؟
هستی یا نیستی؟
نیستم.
باشه. این دوروبرها می بینمت فرانکی.
پس حق با تو بود.
وقتی دو نسخه از من باشه، منطق دیگه جایی توی داستان نداره.
ویل یه شبحه. داره از یه تلفن رمزگذاری شده استفاده می کنه.
حتی از دوربین های مداربسته هم دوری می کنه.
نمی تونیم ردش رو پیدا کنیم.
راستش خیلی ماهره.
نه بابا؟
باید قبل از اینکه،
کار احمقانه ای بکنه یا خودش رو به کشتن بده، بهش برسیم.
چرا اجازه دادی واسه ی خودش بره؟
می دونی چه تصمیم بدی بود؟
البته که می دونم!
الان می دونم
- ویل ممکنه هر جایی باشه. - می خوام بهش زنگ بزنم.
وقتی ببینه منم برمی داره.
گریفین توی هتل نبود، بود؟
از صحبت باهات خوشحالم دوست قدیمی. دلم برات تنگ شده بود.
چرا داری از تلفن نیکولای با من تماس می گیری؟
چون شما دو تا تازه همدیگه رو دیدین.
می دونستم که جواب می دی.
خب بهم بگو... اوضاع چه طوره؟
بد نیست.
توی کلاس دوچرخه ی ثابت ثبت نام کردم.
و می خوام دوستت گریفین رو بکشم.
و وقتی کارم باهاش تموم شد، میام سراغ تو.
می دونی چیش خنده داره؟
من حتی بهش نگفتم دوستت رو بکشه.
خودش این کار رو کرد.
چه قدر حیف شد.
به نظر آدم خوبی بود.
چی می خوای؟
نمی تونم زنگ بزنم و یه سلامی بهت بکنم؟
ببین، فکر کردم دوست داری بدونی اگه بهت بگم،
گریفین کجا پنهان شده.
چرا باید همچین کاری بکنی؟
خب
واضحه که گریفین دردسرهای زیادی درست کرده،
و تو هم همش موی دماغ منی.
فکر کردم اگه شما رو با هم رودررو کنم،
حداقل یکی تون باید بمیرین.
در هر صورت من برنده ام.
موقعیت رو برات گیر میارم.
اوه و ویل
من طرف توئم.
روز سختی داشتی.
محض رضای خدا هم که شده، آبمیوه ات رو تموم کن.
«به آلمانی: ممنون اولرمن.»
«به آلمانی: به افتخارش.»
چه قدر کارهای ناتموم.
خب من حساب ایمیل ویل و،
تاریخچه رسانه های اجتماعیش رو حک کردم.
هیچ اطلاعاتی از مکان فعلیش دستگیرم نشد.
بچه ها، یه چیزی پیدا کردم.
یادتونه روی تلفن های تمام همدستان،
گریفین شنود گذاشتیم؟
همین الان تلفن نیکولای زنگ زد.
اولرمن بود.
اون پشت همه ی این ماجراهاست.
اولرمن ترتیبی داد ویل و گریفین با هم رودررو بشن.
خب این بده، نه؟
خب رونوشت رو خوندم.
دارن به سمت یه کارخونه ی کشتی سازی حرکت می کنن.
- می تونی مختصاتش رو برامون بفرستی؟ - آره.
امیدوارم خیلی دیر نکرده باشیم.
کارت عالی بود مرد.
بعضی اوقات... احساس می کنم نامرئی ام.
چی؟
من
اوه خودشه؟ این
داریم... داریم با هم دردودل می کنیم.
- باشه، آره، نه. بشین. - باشه.
باشه. بشین.
خب کاری رو می کنیم که باید بکنیم.
و هیچوقت به فناپذیری خودم فکر نمی کنم،
چون
چون تا حالا کسی توی دایره ی دوستانم
آره. من هم همینطور.
به جز خاله ی مادرم.
اما اون بدجنس بود.
استندیش، آدم های زیادی توی
مراسم خاکسپاری اما بودن.
فقط من رو به فکر انداخت... خب، وقتی من بمیرم
کسی به مراسمم میاد؟
من میام.
پس حداقل دو نفریم.
در صورتی که فرانکی کار بهتری واسه ی انجام دادن نداشته باشه.
شوخی می کنم.
ببین، تو اینجا یه خانواده داری مرد.
ما دوستت داریم.
متشکرم.
می دونی، حتی تینا رو هم با خودم میارم
البته اگه تا اون موقع هنوز دوستم باشه.
پس بهتره ظرف چند ماه آینده بمیرم.
می دونم تو کشتیش.
چرا؟
چون اون بهت گفت من این کار رو کردم؟
داری می گی کار تو نبود؟
آره؟!
جواب بده!
مگه توی این موقعیت واقعاً مهمه؟
اون کجاست؟
اولرمن کجاست؟
وقتی آماده باشه میاد سراغت.
تو... تو فقط یه عروسک خیمه شب بازی هستی که یه ریسمون بهش وصله ویل چیس.
همه همینیم.
فکر کردی از دست دادن اما دردناک بود؟
این تازه شروعش بود.
و این پایانه.
خداحافظ.
ویل، نکن!
اون اما رو کشت!
کاری که داری می کنی،
باعث تسلی خاطرت نمی شه.
من دنبال تسلی خاطر نیستم.
ویل.
درباره ی من راست می گفتی.
بیشتر طول زندگیم فکر انتقام تسخیرم کرده بود.
من همچین آدمی بودم
گاهی اوقات هنوزم هستم.
نمی تونم قضاوتت کنم اما می تونم این رو بهت بگم،
که تنها چیزی که من رو از توی اون منجلاب عمیق و تاریک کشید بیرون،
توئی.
مهربونیت، وقارت
راستش بدترین خصوصیاتت هستن.
می خوایم با این حرف ها به چی برسیم؟
با این حال، هر چه قدر هم که آدم آزاردهنده ای باشی،
این خصلت هات به من هم سرایت کرده.
و من از بابتش ممنونم.
و می دونم فکر می کنی،
که کشیدن اون ماشه برات تلافی می کنه،
اما فقط به قیمت همه چیزت تموم می شه.
بلند شو. دستگیرت می کنیم.
بیاین بریم خونه.
چه خبر «در آرزوی مرگ»؟
سلام.
خب لپ تاپ گریفین رو بازیابی کردیم.
رمزگذاری شده است و برای استندیش یه کم زمانبره،
اما بالاخره رمزنگاریش می کنه.
فکر می کنی گریفین، این قدر احمقه که،
تمام اطلاعات «اعتماد» رو بذاره اون تو؟
آره.
آره، منظورم اینه که، امثال اون این مدلی ان.
هرگز فکر نمی کنن گیر بیفتن.
اما همه شون رو می گیریم فرانکی.
اولرمن رو سرنگون می کنیم.
وقتی پیداش کنیم، می خوای ویل عادی باشی،
یا فکر می کنی دوباره قراره روانی بشی؟
نه. روانی بودن رو می ذارم به عهده ی تو.
تو خیلی توی این کار ماهرتر از منی.
- متشکرم. - آره.
دو نسخه از من اون قدرهایی هم که فکرش رو می کردم باحال نیست.
چه طوری با من کنار میای؟
سؤال سختیه
که مطمئن نیستم باید مستقیم به خودت جوابش رو بدم یا نه.
اما با درمانگرم و مربی زندگیم،
و راستش مربی مراقبه ی متعالیم،
در موردت صحبت می کردم
و این طوری باهات کنار میام.
ری تو خارشی بودی
که باید می خاروندمش.
و این کار رو کردم و حالا دیگه تمومه.
و دیگه نمی تونه همچین اتفاقی بیفته.
هرگز؟
یکی از چیزهایی که از همه بیشتر بهش افتخار می کنم،
اینه که اشتباهاتم رو تکرار نمی کنم.
مخصوصاً اشتباهاتی رو،
که باعث می شن به عنوان یه آدم حس بدی داشته باشم.
متأسفم.
نه، من
کاملاً درک می کنم.
باشه.
هنوزم می خوای... برم توی ماشین منتظرت بمونم؟
آره.
شب به خیر همگی.
من باید برم جلسه
سلام بچه ها.
می خوام... می خوام صحبت کوتاهی بکنم.
فقط می خواستم بگم چه قدر همه تون برام باارزشین،
و مرسی که وقتی از همیشه بیشتر،
بهش احتیاج داشتم، پشتم دراومدین.
ممنونم.
دوستت داریم ویل.
متشکرم.
The End