Whiskey.Cavalier.S01E09
آنچه در ویل دلاور گذشت...
چه طوره یه کم متقابلاً به هم احترام بذاریم؟
از امروز، همه رسماً با هم کار می کنیم.
منظورم اینه که تیمت بهت احتیاج داره.
فکر می کنی به من نیاز دارن؟
تو بهترین دوست ویل بودی.
و با نامزدش صحبت کردی.
خدایا!
- چه خبر؟ - نه هرگز به وسایل من دست نزن.
معلمم توی کارنامه ام نوشت:
«با بقیه خوب کنار نمیاد.»
بسیار خب، من توی موقعیتم.
وقت نمایشه بچه ها. از دستوراتم پیروی کنین.
یا از دستوراتمون پیروی کنین،
چون دوباره می گم، «با هم کاپیتانیم».
«هنگ کنگ»
ویل دلاور «زیرنویس اختصاصی » مترجم: «روژان بلوری»
جی، گار بیهوشی حاضر و آماده است؟
آره.
مجبور نیستی بگی: «حاضر و آماده».
هر دو یه معنی می دن.
پیامت دریافت و شنیده شد.
این حرفم خود اصل خنده دار بود.
استندیش برای از کار انداختن سیستم امنیتی چه قدر زمان می خوای؟
تمومه. آخه من اون قدر حرفه ای ام.
هی، کی این لباس فرم ها رو انتخاب کرد؟
ما چی هستیم؟ سرایداران فضا؟
تنها چیزی که می تونست بهترشون کنه... این بود که سرهمی باشن.
فرانکی، سوزان، شما توی موقعیتین؟
آره. اثری از هدف نیست.
اما ماشینش هنوز اینجاست.
اوه یالا دیگه، گرسنمه.
نمی شه بریم پیتزا بگیریم؟
بچه ها، مک الروی، بزرگترین واردکننده ی،
هروئین جنوب شرقی آسیاست.
بیاین سعی کنیم روی چیزی که مهمه تمرکز کنیم.
من پپرونی می خوام.
پس توی هنگ کنگ قراره پیتزا بخوریم؟
از اونی که فکر می کنی بهتره.
نه، نمی تونه از اون جایی که جمعه توی روستا،
- رفتیم بهتر باشه. - همین رو بگو!
از هر دو نفرتون خواستم جمعه شام بریم بیرون،
و هر دوتون گفتین سرتون شلوغه.
این کار جالبی نیست.
هی.
مطمئنی اون گاز بیهوشی،
می تونه مک الروی و تمام محافظانش رو خنثی کنه؟
اگه منظورت از «گاز بیهوشی»،
ترکیب مخصوص خودم از متوکسی فلورانه، پس آره حتماً.
اوه چه باحال... متو... فل... خمیازه.
عالیه.
چه طوری این چیزها رو درست می کنی؟
چرا این قدر سؤال می کنی؟
مسئله ی مهمی نیست.
فقط... می دونی، با هم کار می کنیم.
واقعاً فرصتی برای شناختن همدیگه پیدا نکردیم.
نمی دونن پدر و مادرت چه شکلی ان.
نمی دونم چه نوع بستنی رو دوست داری.
من پرالین و خامه دوست دارم اما... مخصوص خودمه.
باشه.
خب توی یه شهر،
خیلی کوچیک توی هند بزرگ شدم،
که اسمش اینه: به تو هیچ ربطی نداره.
باشه خب می تونی سعی کنی باهاش بجنگی،
اما یه روزی اتفاق می افته.
نه. نمیفته.
شوخی کردم.
هی فرانکی، کجا رفتی؟
دارم... کاوش می کنم.
ویل.
ویل. هی، ببین. این بالا.
نه این طرف.
دارم مک الروی رو می بینم.
حالش زیاد خوب به نظر نمیاد اما فقط دو نفر باهاشن.
مطمئنم می تونم همین الان از پسش بربیام.
نه درگیر نشو. بذار برن سمت خروجی،
و طبق برنامه، گاز بیهوششون کنه.
می شنوم چی می گی.
اما داره خیلی از این ایده ام خوشم میاد.
عالیه، می شنوم چی می گی،
اما برنامه ها معمولاً وقتی عالی عملی می شن که طبق شون پیش بری.
فرانکی، اون رو نذار زمین.
نکن... نکن...
فرانکی، نکن...
به حرفم گوش بده.
همین الان برگرد اینجا.
کجا می ری؟ هی، بس کن!
فرانکی، از اون شوکر استفاده نکن!
هدف در حال حرکت، راه پله ی 3.
بقیه ی تیم امنیتی کجان؟!
سوزان احتمالاً داره میاد سمت تو.
جی، برو کمکش کن بگیرتش.
دریافت شد.
استندیش، ماشین رو بیار.
چرا من باید ماشین رو بیارم؟ می تونم توی گرفتن مک الروی کمک کنم.
یالا...
من برم ماشین رو بیارم.
سرتون رو بدزدین!
فرانکی کمک می خوای؟
بقیه ی تیم امنیتیش رو پیدا کردم.
ممکنه تعدادشون این قدر زیاد باشه که نتونیم با شلیک بهشون از اینجا خارج بشیم،
اما من که می گم این کار رو بکنیم.
آره، نه، نه، اما بذار نزدیک تر بشن.
تکون نخور!
- تکون نخور. - همونجا بایست.
- زانو بزن. - یالا.
حالا؟
فقط یه کم نزدیکتر.
«به چینی: جایی برای پنهان شدن ندارین.»
«به چینی: تسلیم بشین...»
«به چینی: هر دو تاتون دیگه مردین.»
جی...
همه مون رو ببر بیرون.
همین رو می خوای؟
یالا بابا.
شب خوش.
من تو رو بابت این مقصر می دونم.
«دد دراپ، نیویورک»
سلام مرد.
دیشب خواب های عجیب و غریبی دیدم.
اون گاز... اون گاز بیهوشیت...
آسیب دائمی به جا می ذاره یا...
خب... می تونی مزه ی غذاها رو حس کنی؟
نه.
پس نباید چیزیت باشه.
هی، می دونی... می دونی داری عجب صحنه ی دیدنی ای رو اونجا از دست می دی.
اوه نه این طور نیست.
پد محافظتی ندارم! این قدر بهم لگد نزن!
جی، جداً باید دست از شنود گذاشتن روی آدم ها برداری.
خیلی شرمسارم.
بدجور بهم ضدحال زدی.
حرفمون تموم شد؟
می دونی داشتم فکر می کردم یه کم هوای تازه بخورم.
می خوام برم بدوم. می خوای بهم ملحق بشی؟
می... می خوام واضح بگم.
البته.
ما قرار نیست دوست بشیم.
البته که قراره دوست بشیم.
و این طوری وقتی که بمیری،
مجبور نیستم به پدر و مادرت زنگ بزنم،
چون اسمشون رو نمی دونم.
خب من قرار نیست بمیرم.
هرگز، بنابراین...
ما جاسوسیم، ویل.
جاسوسی رو می شناسی که 60 سالش باشه؟
من هم نمی شناسم.
اما ببین، مطمئنم اعضای دیگه ای توی تیم هستن،
که می خوان در مورد گذشته ات بشنون و...
داستان های شهر کوچولوی بی نقصی که توش بزرگ شدی.
مطمئنم اسمش یه چیزی توی این مایه ها بود:
گوشه و کنار قفقاز یا...
واسپینگتون.
هانتینگتون، ایندیانا.
دیدی؟ نزدیک گفتم.
فقط واسپینگتونی که گفتی شبیه بود.
اون هم فقط به خاطر «اینگتون».
«تلویزیون: اما تنها چیزی که واقعاً می گن اینه که،»
«چیزی که اصلاً نمی خواستی اتفاق بیفته...»
- بفرما. - «... اتفاق افتاده.»
«مغازه ام این هفته بسته می شه.»
«من یه مغازه دارم...»
می دونی... چرا فکر می کنن،
تو رئیس این تیمی؟
هیس. این برنامه اسمش «یه ایمیل داریه».
راستی خوشم اومدی برای تماشای این اومدی اینجا.
اومدم باهات صحبت کنم و وقتی رسیدم،
خودت داشتی از قبل، تماشاش می کردی.
آره اما بعدش گفتی تا حالا ندیدیش،
بنابراین این شد برنامه ی امشب.
واقعاً چرا فکر می کنن تو رئیسی؟
واقعاً؟ می خوای کاری کنی این رو خاموش...
باشه.
باشه ببین...
فرانکی، تو یه مأمور بی نظیری.
نه برو سراغ بخشی که خودم نمی دونم.
چه اخلاق دلفریبی.
می دونی من توی اوقات فراغتم،
توی این لیگ فوتبال جوانان مربیگری می کنم.
البته که همین طوره.
اما آخر فصل توی مراسم جام قهرمانی مون،
قهرمان شدین؟
نه حتی یه بازی رو هم نبردیم،
اما با این حال من به همه ی بچه ها جام قهرمانی دادم،
برای چیزهایی مثل، می دونی، بیشترین پیشرفت،
بهترین رقصنده، بهترین مدل مو... از این جور چیزها.
نه، فکر نمی کنم بدونی فوتبال چه طوریه.
وقتی دارن اون جام رو می گیرن،
اگه بتونی صورت هاشون رو ببینی...
هدایت کردنشون خیلی حس رضایتمندی به آدم می ده.
تو باید بفهمی دقیقاً همین فرصت رو همین جا داری.
نه تو باید بفهمی،
که ما در مورد بچه ها صحبت نمی کنیم.
داریم در مورد مأمورین دولت حرف می زنیم.
که وقتی کاری برای انجام دادن دارن،
نباید دستاشون رو گرفت.
خب مرسی که به حرف هام گوش کردی.
هی بچه ها، امیدوارم مزاحم نشده باشم.
نه داره مجبورم می کنه باهاش برنامه ی «ایمیل داری» رو تماشا کنم.
مجبورت می کنم؟
ویل، این فیلم ماست.
آره دارم بهت بی وفایی می کنم. چه حسی داره؟
یالا ری. چی می خوای؟
ببین فقط می خواستم بهت زنگ بزنم و بگم،
کارتون توی پایین کشیدن مک الروی توی هنگ کنگ عالی بود.
بااینکه زیاد نمی تونست دور بشه. حالش خوب نیست.
بهت که گفتم حالش زیاد خوب به نظر نمی رسید.
که من رو می رسونه به نکته ی بعدی.
مک الروی برای خرید یه قلب درخواست داده بود.
از قرار معلوم با حلقه ی،
بین المللی برداشت اعضای بدنی در ارتباط بوده،
که سال هاست سعی داریم شکارش کنیم.
حالا بالاخره شانس پایین کشیدنشون رو داریم.
برید چمدون هاتون رو ببندین.
دارین می رین اوکراین.
دریافت شد.
می خوام این رو برای توی هواپیما دانلود کنم.
خوبه.
خیله خب گوش کنین.
هدف مون مایکل کنره.
مرید سابقی که تبدیل به تروریست بین المللی شد.
حلقه ی برداشت اعضای بدن اون،
مسئول مفقود شدن هزاران نفره.
تیم مزدورانش آسیب پذیرترین افراد رو شکار می کنن...
پناهندگان،بی خانمان ها، گردشگران جوان...
براشون فرقی نداره، به شرطی که سالم باشن.
یه لحظه صبر کن ببینم. این همون افسانه ی شهریه،
که می گه توی یه وان پر از یخ بیدار می شی،
و یه زخم خیلی باحال داری اما یه کلیه کمتر؟
با این تفاوت که این آدم ها هرگز بیدار نمی شن.
تک تک تکه های بدنشون برداشت،
و به کسی که بالاترین قیمت رو بده فروخته می شه.
مشتریانشون مدیر عامل ها،
پادشاهان مواد مخدر و حتی دیکتاتورها هستن...
طراز اول هایی که بویی از اخلاقیات نبردن.
که برای زنده موندن هر بهایی رو پرداخت می کنن.
ایتان مک الروی برای خرید قلب جدیدش،
یه جلسه داشت.
به خاطر سؤظن شدیدش،
افراد معدودی صورتش رو دیدن.
بنابراین استندیش توی جلسه اش به عنوان مک الروی شرکت می کنه.
برنامه اینه که با تیم پیشروی کنر قرار ملاقات بذاره.
پول رو نشونشون می دیم که بدونن کلک توی کارمون نیست،
و بعد برای پیوند قلب برنامه ریزی می کنن.
«کیف، اوکراین»
خونه اش توی کیف جاییه که کنر رو می گیریم،
و عملیاتش رو برمی چینیم.
خیله خب، آماده ای «ایتان»؟
نمی دونم... این بلوز بی ریخت،
من رو شبیه یه نابغه ی تبهکار دچار پارانویا کرده؟
مهم نیست.
چرا هست.
من انتخابش کردم.
ممنون جی.
حواس ها جمع.
مهمون هامون زود رسیدن.
خب برنامه رو می دونی.
من روی تیرهای سقف می مونم و هواتون رو دارم.
از پسش برمیایم.
چیزی برای اضافه کردن نداری رئیس مشترک؟
شما بزرگسالین. کارتون رو انجام بدین.
چه الهام بخش.
چیه؟ می خوای باحال ترین رقاص رو انتخاب کنم؟
نه اما اگه مجبور بودم انتخاب کنم، اون فرد سوزان بود.
حق با اونه.
باشه ری، دارم الان دارم عکس های بررسی موقعیت رو انتقال می دم.
«به روسی: همینجا صبر کنین.»
تو ایتانی؟
مامانم تنها کسیه که من رو ایتان صدا می کنه
تو می تونی آقای مک الروی صدام کنی.
تمام گزارشات به روز شده ی پزشکی من، به همراه،
یه رمز عبور برای دسترسی آنلاین به بقیه ی سوابقم، این توئه.
رمز عبور «بغل بچه گربه» است.
«بغل» با «ب» شروع می شه.
قلبم رو کی می گیرم؟
پول همراته؟
این یارو رو باش.
فیل سنگینه؟
پس بهتره باور کنی پول آماده است.
جاسمین.
بچه ها، ببخشید که بی مقدمه وارد این کانال می شم،
اما یه مشکل خیلی بزرگ داریم.
چهره ی یکی از محافظین رو شناسایی کردیم.
روی گردنش خالکوبی بزرگ داره، زخم روی صورت هم داره و کچله.
آره قبلاً برای مک الروی کار می کرد.
اگه چشمش به استندیش بیفته هویتش لو می ره.
فرانکی، سوزان، جلوی دیدش رو بگیرین.
مشکلی نیست؟
مک الروی.
وقتی یه اهداکننده پیدا کنیم باهات تماس می گیریم.
تو رو شناخت.
هر اتفاقی هم که بعدش بیفته، هویتتون رو لو ندین.
مرد من.
هی.
مک الروی را ببرین بیرون!
برو ، برو ، برو ، برو!
برو! بیا بریم! برو!
چرا ویل داره سعی می کنه به من شلیک کنه؟
داره وانمود می کنه بهت شلیک می کنه تا از هویتمون محافظت کنه.
باشه خب، چی قراره به سر خودش بیاد؟
«به روسی: بذارینش توی صندوق عقب.»
ویل، جواب بده. ویل؟
جواب نمی ده.
دارم سعی می کنم ماشین رو پیدا کنم. اگه یه سرنخی بهم بدی خیلی خوب می شه.
- تو ماشین رو دیدی. - یه ماشین صندوق دار سیاه بود.
می دونی توی این کشور چند نفر صندوق دار مشکی دارن؟
ویل، صدای من رو می شنوی؟! ویل!
صدات خیلی بلنده!
بچه ها ببخشید. جستجو رو متوقف کنین. نمی خوایم به گوش هاش آسیب بزنیم.
ویل ما در تعقیبیم،
اما برای پیدا کردنت به کمک نیاز داریم.
خیله خب. دریافت شد.
انگار از روی ریل قطار رد شدیم.
این با جاده ی رو به رو مطابقت داره. از سمت راست برو.
و از جاده ی معمولی،
وارد سنگ فرش شدیم.
سنگ فرش... سنگ فرش...
اوناهاش. بپیچ به چپ.
فکر می کنم ممکنه توی دهکده باشیم.
صدای موسیقی می شنوم.
اون یارو که گیتار می زنه... همونجا!
باشه. نزدیکیم.
کی پشت فرمونه؟ جی؟
درسته.
اوه جی.
وقتی بچه بودی پدرت بهت،
رانندگی یاد داد؟
اسمش چی بود؟
واقعاً؟ الان؟ الان می خوای این بحث رو باز کنی؟
خب...
خیلی دوست داریم بدونیم توی چه ماشینی هستی ویل.
آره. من خیلی ازتون جلوترم.
دنبال صندوق داری بگردین...
که چراغ خطرهاش دارن چشمک می زنن.
اوناهاش.
صبر کن.
جی، حق نداری گمش کنی.
چنین اتفاقی نمیفته.
«به روسی: هی، اون ون رو ببین.»
«به روسی: پات رو بذار روش!»
حواس هاتون رو جمع کنین... لو رفتین.
آره، من با تعقیب و گریز با ماشین میونه ی خوبی ندارم.
مثل رانندگی توی بمبئی می مونه!
جی، اونجا یه ماشینه.
جی، جی، جی، اونجا یه ماشینه!
خدایا! یادم بنداز هیچوقت با تو نرم بمبئی!
برو، برو، برو، برو! تقریباً گرفتیمش!
لعنتی!
لعنت! کمر درد گرفتم جی!
می شه این قدر سر همه چی شلوغش نکنی؟
بچه ها، ماشینه رفت که رفت!
عجله کن! حرکت کن عوضی!
- از سر راه برو کنار! - از سر راه برو کنار!
پیداش می کنیم.
اوناهاش.
شما اینجا بمونین، هویت جعلیتون رو حفظ کنین.
من می رم می گیرمش.
آروم از ماشین بیا بیرون، دست هات رو ببر بالا!
همین الان!
اون رفته.
چی؟
ماشین رو عوض کردن.
برش می گردونیم.
نگران نباش.
برت می گردونیم ویل.
به این یارو نگاه کن خب؟
سالم به نظر می رسی.
سالم مثل پول.
و من پول دوست دارم.
برات پول زیادی می پردازن.
برای... تک تک... تیکه های بدنت.
«بیمارستان متروک ارتش، پولتاوا»
«به روسی: هی رئیس، این یارو رو ببین.»
«به روسی: یه آمریکایی سالم.»
«به روسی: دنبالم بیا.»
با یوروپل صحبت کردم،
تمام منابع شون در اختیار شماست.
عالیه. فرانکی، چه کاری برای کمک از دستمون برمیاد؟ - هیچی. خودم از پسش برمیام.
- واقعاً؟ چون می تونم... - می تونم وارد یکی از این ها بشم...
تمام تصاویر دوربین های مداربسته تا شعاع 10 کیلومتری آشیانه رو برام بگیر.
حله.
خب، گوش کنین.
وسیله ی ارتباطی ویل هنوز فعاله.
یالا.
سیگنال رو تقویت کردم.
دستات چه سرده رفیق.
آره، چرا نمی ری یه کم روی یکی از اون ها بشینی، هان؟
آره.
قراره برات روز طولانی ای باشه.
هی می خوام برای این چکاپ های رایگان ازت تشکر کنم،
اما... پرسنل این بیمارستان،
رفتارشون بر بالین آدم وحشتناکه.
و اینکه دو ساعت تا مرکز شهر فاصله داره؟
خیلی ناخوشاینده.
آفرین ویل.
دو ساعت رانندگی.
خب این یعنی ما توی شعاعشون قرار داریم.
اگه پروازهای ماهواره ای به وقت باشن...
هیس. دارم... دارم فکر می کنم. تو کار خودت رو بکن.
برای کی کار می کنی؟
و چه قدر در مورد عملیات من می دونی؟
من هیچی درباره ی تو نمی دونم.
پول گرفتم تا مک الروی رو بکشم.
یه مزدوری؟
من هم قبلاً مثل تو بودم...
60 یا 70 هزار دلار می گرفتم تا یه هدفی رو از پا دربیارم.
شاید هم خودم توی این فرایند کشته می شدم؟
بازی احمق هاست.
حالا این، مغازه ی قیمه کردنم...
می دزدیمشون، میاریمشون اینجا،
قطعه قطعه شون می کنیم...
حداقل تلاش، حداکثر سود.
به نظر عالیه. استخدام نمی کنی؟
نه، متأسفانه درحال حاضر جای خالی نداریم.
واقعاً؟
اون یارویی که روی صورتش زخم داشت چه طور؟
همونی که کشتمش.
از بدبیاری تو،
دوست صمیمی من بود.
متأسفم.
چه پسر باهوشی.
فکر می کنم این همون آقای،
ریشوی خوش پوشی باشه که توی کوچه بود.
برای پیدا کردن همکارت به خودت زحمت نده.
به زودی می میره.
هی محض خنده،
بیا ببنیم اون قلب چه قدر قویه.
روز خوبی داشته باشی.
باید یه کاری بکنیم.
آره؟ نه بابا!
هی! آروم باش.
باشه...
خیلی بعیده اما ممکنه...
یه چیزی داشته باشم.
منظورم اینه که چیزیش نمی شه دیگه، نه؟
می خوای من چی بگم؟
که همه چیز خوب می شه؟
که یه جوری بدون اینکه سرنخ مشخصی داشته باشیم،
قبل از اینکه این قصاب ها، تکه تکه اش کنن،
ویل رو به طرز معجزه آسایی پیدا می کنیم؟
آره، آره، همه چیز درست می شه!
الان همه احساس بهتری دارن؟
من که ندارم.
ببین.
می دونم قبلاً عادت داشتی روی پای خودت بایستی.
مدت هاست که روی پای خودتی.
و به هدایت یه تیم عادت نداری.
برای همین بهت تلنگر زدم و ازت خواستم به استندیش آموزش بدی.
که به هیچ جایی هم نمی رسه،
چون حتی نمی تونم باهاش ارتباط برقرار کنم.
آره می تونی فرانکی.
داری همین کار رو می کنی.
می تونی هدایتمون کنی. این توانایی رو توی وجودت داری.
من این طوری فکر می کنم.
ویل هم این طوری فکر می کنه.
اصلاً اون چی حالیشه بابا؟
می خوایم چی کار کنیم؟
چه طوری می خوایم برش گردونیم؟ چون...
منظورم اینه که با ما تماس نمی گیرن که.
تو یه فکری داری.
صورتت شبیه کسیه که یه فکری داره؟
صورتم شبیه کسیه که یه فکری داره.
من عاشق صورتی ام که یه فکری داره.
جی.
آره! پیدات کردم.
شرط می بندم صدام رو می شنوی.
چون مطمئنم بهم شنود وصل کردی.
حتی بااینکه بهت گفتم دست از این کار برداری.
خب اگه من نمی تونم صدات رو بشنوم امیدوارم تو بتونی صدام رو بشنوی،
چون می شناسمت می دونم حتماً شنودت میکروسکوپیه...
شاید روی یه دکمه باشه یا...
روی شلوار جینم پرچ شده باشه...
آره، روی شلوار جینه.
می دونی، یه بار هم که شده خوشحالم به همه شنود وصل می کنی.
من هم همینطور.
فقط... امیدوار بودم کاش می تونستی صدام رو بشنوی.
نقشه ی واضحی برای فرار ندارم.
تمام مدت چشمام رو بسته بودن برای همین نمی تونم چیز خاصی بهت بگم.
ساختمون قدیمی به نظر می رسه.
شاید ساختمون سابق ارتش باشه.
می تونم بهت بگم گروگان های دیگه ای هم اینجا هستن...
یه عالمه بچه.
برای همین چه شما،
سروقت به من برسین یا نه...
باید اون ها رو بیارین بیرون.
ببین، در این حین...
این موقعیت خوبیه که با هم صمیمی تر بشیم...
اوه خدا.
اما از کجا شروع کنم...
خیله خب.
ویلیام استادارد چیس.
من کوچکترین فرزند از بین سه تا بچه ام.
پدر و مادرم تقریباً 50 ساله که ازدواج کرده ان.
ما خیلی صمیمی هستیم.
منظورم اینه که تعطیلات توی خونه ی ما جادوئیه.
البته که هست.
جشن می گیریم. آواز می خونیم.
ما خواننده های خوبی هستیم، خانواده ام. ما...
بعداً خودت می فهمی. میای خونه مون.
مرد واقعاً امیدوارم بتونم یه کریسمس دیگه رو ببینم.
بیشتر به خاطر خانواده ام.
برادر...
برادر بزرگترم کوین یه تکاور نیروی دریایی بود.
توی افغانستان کشته شد.
نمی خوام دوباره مجبور بشن همچین چیزی رو تحمل کنن.
ببین جی، اگه همه چیز خوب پیش نرفت،
اسم پدر و مادرم ریچارد و لوریه.
یه لطفی بهم بکن و بهشون توضیح بده که...
فقط بهشون بگو همیشه به فکرشون بودم.
و اینکه تمام تلاشم رو کردم.
و اینکه دوستشون دارم.
ممنون جی.
خب به لطف ویل که هویت جعلیت رو حفظ کرد،
هنوز فکر می کنن «ایتان» اون بیرونه،
و به شدت به پیوند احتیاج داره.
این راه ورود ماست.
کاری می کنیم قلب ویل رو بهت بدن.
باشه. خوبه.
اما یه سؤال کوتاه دارم... خود ویل بهش نیازی نداره؟
این سریع ترین راه برای پیدا کردنشه،
و وقتمون داره تموم می شه.
باشه...
می خوای چی رو در مورد سوابق پزشکی ایتان تغییر بدم؟
گروه خونی و آنتی ژن بافت هاش رو.
گروه خونیش O+ و،
و HLAA1-B8-DR17 هستش.
من کسی ام که «در صورت بروز موقعیت اضطراری برای ویل باهاش تماس بگیرین»، برای همین...
قابل ستایشه.
خب ما بهترین دوستای هم هستیم.
خب سوابقم...
سوابق پزشکی ایتان به روز شد. حالا چی؟
یه پیام بفرست. بگو نیاز فوری داریم و دو برابر پول می دی.
فکر می کنی مؤثر واقع می شه؟
مگه من یه گوی بلوری دارم؟
ببخشید.
من برای حمایت کردن از تو اینجام و امیدوار هم هستم.
و اگه از یه چیزی مطمئن باشم،
اینه که تبهکارها طماعن.
بیایین امتحانش کنیم.
باشه. افراد کنر جواب دادن. وارد شدیم.
ری تو و جی چشم و گوش ما روی زمین باشین.
بیاین حرکت کنیم.
بیان بریم توی کارش.
دریافت شد. دریافت شد.
ببین نمی گم توی دبیرستان،
بچه ی چاقی بودم، باشه؟
منظورم اینه که... با اینکه رابطه ی
خیلی قوی ای با کربوهیدرات داشتم.
پیتزا، ماکارونی.
بعضی اوقات ماکارونی روی پیتزا.
پیچیده شده توی نون.
گاهی اوقات نون با مایونز می خوردم.
اما ببین، ورزش های تیمی نجاتم داد،
یه گروه دوست صمیمی پیدا کردم.
یاد گرفتم چه طوری با مردم تعامل داشته باشم و ارتباط برقرار کنم.
برای همین امیدوارم بریم بدویم.
ما باید نجاتت بدیم.
که بتونم بکشمت.
دویدن با کسی جی،
فرصت مناسبی برای واقعاً صمیمی شدنه.
بیداری.
خیلی سخت تر از چیزی هستی که فکر می کردم.
خب می دونی، سعی می کنم درست غذا بخورم و به اندازه ی کافی بخوابم.
یه داستان خنده دار. فکر می کنم ازش خوشت بیاد.
قلب داره به مردی اهدا می شه،
که برای کشتنش استخدام شده بودی.
خب اگه این تزریق آنفولانزا بود، ممنونم.
من بهت یه فلج کننده با عملکرد کند تزریق کردم.
به تدریج فلج می شی.
البته وقتی بدنت رو باز کنیم همه چیز رو حس می کنی.
بی صبرانه منتظرم.
بچه ها، وقت داره تموم می شه.
رسیدیم.
بگو ری یه ماهواره بالای موقعیت دقیقمون تنظیم کنه.
جاسمین.
می دونی که چی می گن.
پول می تونه خوشبختی بخره.
«به روسی: نه.»
این رو نمی گن.
من می گم.
حالا قلب من کدوم گوریه؟
«به روسی: کنر یه عالمه فلج کننده بهش تزریق کرده.»
«به روسی: رئیس یه کم هیجان زده شد.»
«به روسی: آره.»
«به روسی: بیا امیدوار باشیم قلبش حین عمل از کار نیفته.»
«به روسی: اگه این اتفاق افتاد بهش آدرنالین تزریق می کنیم.»
«به روسی: حتماً. آدرنالین.»
«به روسی: یالا. بیا دستامونو اسکراب کنیم.»
می تونی ازم خون بگیری اما بعدش کلوچه ی لعنتیم رو می خوام ها.
آرامبخش رو آماده کنین.
صبر کن.
اهدا کننده ی من دقیقاً کجاست؟
من قلبی رو که توی یخچال بوده،
و داشته از یخ زدگی می سوخته، نمی خوام.
تضمین می خوام که این چیز از تولید به مصرفه،
یا اینکه معامله فسخه.
«به روسی: داری می ری روی اعصابم!»
اهداکننده ات طبقه ی پایین توی اتاق عمله،
و در حینی که داریم صحبت می کنیم، داره آماده می شه.
مرسی بابت این اطلاعات.
چی...
ممنون. من... کمک زیادی نکردم.
نه.
ببین.
تو مبارز خوبی نیستی... البته هنوز.
پس از چیزی که توش مهارت داری استفاده کن...
فریب، جیغ، غافلگیری.
باشه.
خیلی افتخار می کنم. من...
نمی خوام در موردش صحبت کنم.
می دونیم برنامه چیه؟
من گروگان ها رو آزاد می کنم.
و من هم بهت کمک می کنم ویل رو بگیری.
خوبه.
«به روسی: این دیگه چه وضعیتیه؟!»
من جات بودم مراقب می بودم کجا قدم می ذارم.
اسلحه ات رو بنداز.
- خودت اسلحه ات رو بنداز. - چی؟
حتی فکر نمی کنم بتونی... دستت رو بیاری بالا.
شاید نتونم.
اما شاید دارم تمام تلاشم رو می کنم،
که همونجایی که وایستادی نکشمت.
و حالا که حرف این مسئله شد،
باید بگم قبلاً واقعاً با تفنگم شلیک کرده ام.
و تو یه دکتری.
حاضرم سر پول شرط ببندم،
که حتی تا حالا ماشه رو هم نکشیدی.
داری بلوف می زنی.
شاید دارم بلوف می زنم.
اما با این حال...
شاید...
شاید حالم خوب باشه...
ویل!
داری چی کار می کنی؟
نمی تونم حرکت کنم.
به هر حال می خوام بغلت کنم.
باشه. ببخشید آقا.
خودشه.
خوبه.
باشه، گوش کنین.
می خوام خیلی سریع به سمت اون در حرکت کنین.
ادامه بدین.
بیاین بریم. شما آزادین.
«به روسی: حالت خوبه؟»
آره؟
بیا. الان دیگه جات امنه.
کنر یه جامعه ستیزه.
اگه در بره تشکلاتش رو یه جای دیگه راه می اندازه.
هیچوقت متوقف نمی شه.
خب اگه ما متوقفش کنیم چی؟
پایه ای؟
آره.
احتمالاً شلوار لازم دارم.
به عهده ی توئه استندیش. اون هلیکوپتر رو از کار بنداز.
باشه. من توی موقعیتم.
خب آماده ای؟
بجنب دیگه! یالا!
اگه نمی خوای بمیری همین الان بیا بیرون.
دیگه تمومه.
کنر، آروم بیا بیرون.
آره.
«آروم» واقعاً راست کار من نیست.
یا فرار می کنم یا همه می میریم.
سورپرایز عوضی!
ها ها!
ها... ها!
بهش بدهکار بودم.
آفرین.
متشکرم!
حالا یه سؤال کوتاه... باید با این چی کار کنم؟
هی ویل؟
در موردش صحبت می کنیم.
ضامنش رو پیدا کن، این کاریه که باید بکنی.
- ضامن رو پیدا کن. - ضامن رو پیدا کنم.
آره. بازی خوبیه.
ضامن.
صبح به خیر مأمور چیس!
اگه دلت می خواد بدونی ساعت چنده باید بگم 3 صبحه.
چون مجبور شدم ساعت ها،
به ورورهات درباره ی زندگیت،
گوش کنم...
فکر کردم منصفانه است که من هم همین کار رو بکنم.
پس یالا ویل.
بیا صمیمی بشیم.
من جی آمیتاب داتا توی جمشیدپور هند به دنیا اومدم،
صبر کن ببینم. باید عمیق تر از این حرف ها باشه.
اما از 5 سالگی به ایالات متحده مهاجرت کردم.
بستنی مورد علاقه من بستنی نعنایی با تکه های شکلاته،
اما نه از اون سبزهاش.
داریم صمیمی می شیم.
من خیلی خسته ام جی، پس مجبورم ازت بخوام این رو به بعد موکول کنی.
اما ممنون رفیق.
آره، نه، متأسفانه نمی شه.
مادرم، پریا، آشپزه.
پدرم، گوپریت، دکتره.
و هیچ کدوم برام مهم نیست،
چون وقتی 8 سالم بود،
مجموعه ی فیلم هاشون رو کشف کردم،
و محسور جادوی...
بالیوود شدم...
موسیقی مناسب پخش بشه.
فیلم مورد علاقه ام «چالتی کا نام گادیه»، 1958.
بذار درباره اش برات بگم ویل...
با جزئیات.
طرح داستان توی یه سطح وجودی،
در مورد جستجوی خوشبختیه.
اما آیا واقعاً می تونیم خوشبختی رو تعریف کنیم؟
بیا امتحانش کنیم ویل... همین امشب.
The End